|
Ik heb de opleiding tot kindertolk® gevolgd, omdat ik heb gemerkt
 dat
kinderen die in mijn praktijk komen wegens onaangenaam gedrag, vaak
gedrag van een van de ouders spiegelen. Zij maken daarmee een variant op
het probleem van een van de ouders zichtbaar. Ook het programma
'Babyfluisteraar' waarin Derek Ogilvie communiceert met baby's met
gedragsproblemen heeft me de ogen geopend.
Vaak bleek dat als ik met de ouders aan het werk ging, het gedrag van
het kind heel snel veranderde en de behandeling van het kind veel
sneller en eenvoudiger ging. Maar niet alleen kinderen spiegelen het
gedrag van hun ouders, ook volwassenen blijken vaak gedrag te vertonen
dat een spiegel is voor hun ouders. Het is dan echter zodanig
verinnerlijkt dat de oorzaak uit zicht is verdwenen. Als het volwassen
kind de gedragsproblemen oplost treedt soms ook verandering op in het
leven van de ouders.
 Het
fenomeen is voor mij zo interessant dat toen ik voor het eerst iets las
over kindertolk en 'Fluisterkind' ik direct het boek hierover van Janita
Venema heb gekocht en me heb aangemeld voor de opleiding.
Het boek beschrijft het proces dat Janita heeft doorgemaakt met haar
zoon en waarin zij het fenomeen 'Fluisterkind' heeft ontdekt en ervaren.
Het is een boeiend en goed lezend verslag dat een aanbeveling is voor
alle ouders, ook als het gedrag van hun kinderen niets te wensen
overlaat.
Fluisterkind® betekent dat een kind aan een van de ouders duidelijk
wil maken dat er aan de ontwikkeling van die ouder gewerkt zou moeten
worden. Het kind weet wat er nodig is via het telepatisch contact dat
tussen ouder en kind bestaat. En het is voor het kind belangrijk dat de
ouder zich ontwikkelt, want daardoor kan de ouder het kind beter en
verder begeleiding in zijn of haar vorming en ontwikkeling. De start is
vanaf een hoger platform.
Vaak wordt gezegd dat het gedrag van kinderen negatief is. Het is dus
juist heel positief bedoeld, maar het kan wel heel irriterend overkomen
omdat het zo persoonlijk is en we vaak onbewust een hekel hebben aan het
gespiegelde gedrag.
 Met
behulp van het boek kun je een heel eind komen, maar soms zijn de
problemen zo groot dat de hulp van een expert nodig is. Dan biedt een
kindertolk, opgeleid door Janita, vaak uitkomst.
Het werk van kindertolk ligt in het verlengde van wat ik momenteel al
voor klanten doe en het is de bedoeling om tijdens de opleiding het
geleerde in de praktijk te brengen. Dus als je kind onaangepast gedrag
vertoont probeer daar dan lering uit te trekken, want het is een
liefdevolle boodschap van jouw kind en beslist niet de bedoeling van
jouw kind om dwars te liggen. Soms hoor ik zelfs dat mensen geloven dat
hun kind zich zo gedraagt om te pesten, maar dat is dus een gedachte van
de ouder.
Kijk ook eens op de site van
Janita Venema
'zienderogen beter'.
Verder wil ik ouders de boodschap meegeven dat ze praten met hun
kinderen over wat ze bezig houdt en zeer zeker over wat ze doen met hun
kind. Ook baby's van enkele uren oud begrijpen al wat je zegt. Ze kunnen
er alleen maar weinig mee, omdat hun kleine lijfje nog zo weinig kan
doen. Vertel dat je haar luier gaat verschonen, vertel dat je hem naar
bed brengt voor z'n middagslaapje, vertel dat jullie naar buiten gaan de
tuin in, vertel dat je haar haar jasje aan doet en dat jullie samen gaan
wandelen.
 Derek
Ogilvie liet het in een TV-programma zo mooi zien. Hij pakte een vader en moeder bij de pols
en trok ze door de openstaande schuifpui mee naar buiten zonder een
woord te zeggen. Even later sleurde hij ze zo weer naar binnen. De
ouders waren boos op Derek op wat hij deed, totdat hij zei: 'Zo gaan
jullie ook om met je kinderen.  Vind je het gek dat ze protesteren en
gaan huilen of schreeuwen?' Kort geleden was een kindje in mijn praktijk
op de grond aan het spelen. Moeder pakte het kind bij een arm en duwde
die in de mouw van z'n jasje, zodat het kind niet verder kon spelen. Het
protesteerde door hard te huilen, zich stijf te houden en te gaan
schoppen. Het lukte dus niet. Ik vroeg de moeder het kind te vertellen
wat ze ging doen (niet vragen, maar gewoon zeggen) en het was oké. Het
spelen stopte en het kind hielp mee om z'n jasje aan te trekken en liep
mee naar buiten. Een prachtige les van een kind van net één jaar oud.
Derk laat ook zien dat kinderen met een beperking, ook al kunnen ze
moeilijk communiceren met woorden, vaak heel goed weten wat er om hen
heen gebeurt en de wens hebben als "normaal" behandeld te worden.
Het blijkt dat kinderen al vanaf hun geboorte taal gebruiken, alleen
wij kennen en begrijpen die niet. Zij hebben klanken voor 'ik heb
honger', 'ik heb gepoept', 'ik ben moe en wil slapen' en zo een stuk of
acht begrippen. Het schijnt dat dit universeel is voor alle
taalgebieden. Op de website
www.dunstanbaby.com vind je hierover meer informatie.
|
